همه بر سر شاخ بن می بریم

فضای این روزها دارو آنقدر خشن و مضحک و آلوده است که باید خیلی بی خیال باشی که بگذاری و بگذری. منافع فردی و کوتاه مدت ما را به آنجا برد که مجامع صنفیمان انگشت نما شدند، بزرگان سیاست گذاری و صنعت دارو تخریب شدند، اصالت صنعتمان به زیر سوال رفت و جوانانمان رو در روی پیش کسوتان قرار گرفتند

فکر نمی کنم صدمه ای بیش از این می توانستیم به قامت درد کشیده ی داروسازی ایران بزنیم، که نزدیم

روزی که خواستیم از آبروی همکارمان پل پیروزی بسازیم، آن هنگام که نامشروع روی صندلی نشستیم و آرای اکثریت را نادیده گرفتیم، زمانی که انواع تهمت و افترا را به نخبگانمان نسبت دادیم و قصه ی ما حکایت سربازار شد، وقتی که از منطق گریختیم و حقی برای تازه داروسازانمان قائل نشدیم، آن زمان که شکایت را از خانه بیرون بردیم و شورای رقابت را حکم کردیم،درست در همان زمانی که مجموعه های دانش بنیان و افتخارآمیزمان را به سنگ تنگ نظری زدیم و زمانی که ساکت ماندیم تا هر ناآگاهی برایمان سازی کوک کند، نغمه ی شومی بسراید و ما را به رقصی رقت انگیز در میانه ی میدان وا دارد، بی شک در همان زمان و در آن شلوغی و هیاهو صدای خرد شدن استخوان های داروسازی پرافتخارمان را نشنیدیم

جامعه ی قسم خورده ی داروسازی این روزها با رنگ منفعت، آنقدر مرز بندی شده که در هر خانه ی جدولش بیش از یکی دو نفر جا نمی شود و آنقدر بغض و کین و حسد در دلهایمان کاشته شده که رغبت نمی کنیم در چشم های هم نگاه کنیم.

هرروز منتظر ضربه ای هستی و ضربتی و هرلحظه آواری از کج فکری و افترا

این روزهای ما شبیه هیچ روز هیچ صنفی نیست و صد افسوس برای صنفی که با عشق به اعتلای سلامت و پیام بهبودی بهترین سالهای جوانیش را تحصیل کرد، صنفی که “دارو” می سازد و امید می پراکند. اما این روزها آنقدر ناممان لوث شده که تاملی بسیار می طلبد که شاید به یاد بیاوریم “داروساز” یعنی چه

ما که باید مرهم باشیم برای همه، هرروز در کار ساختن خدنگی دردآورتر و سوزناک تر هستیم تا بر پیکر داروسازیمان فرود آوریم. غافل از اینکه این زخم بر جان همه ی ماست و درد این تن رنجور از بداخلاقی و بغض را ما باید بکشیم.

پاسخگوی چهره ی پرزخم و نازیبای داروسازی در چشمان جامعه ما هستیم. مسئول تمامی تصمیمات نابجایی که برای داروی کشور گرفته می شود تک تک ما هستیم که عزت داروسازی را با چند ریالی بیشتر در جیبمان معامله کردیم.

با این شناسنامه ی پرخطا و نیرنگ و فسادی که از خودمان ساخته ایم فردا در کدامین محکمه حقمان را مطالبه کنیم؟!